حکمت215نهج البلاغه

حکمت 215اختلاف، آفت اندیشه(اخلاقى، سیاسى)

وَ قَالَ [علیه السلام] الْخِلَافُ یَهْدِمُ الرَّأْیَ .

و درود خدا بر او ، فرمود : اختلاف نابود کننده ی اندیشه است

متن عربی و فارسی حکمت به نقل از:www.aviny.com

شرح مختصر :اگر جمعی بخواهند که در باره ی امری،تصمیمی اتخاذ کنند و بدان عمل نمایند،اگر با قصد رسیدن به یک تصمیم واحد ،دور هم جمع شوند و مشورت کنند، به نتیجه می رسند و با توکل آنرا انجام می دهند ،چنانکه خداوند هم در قرآن در آیه ی 159 آل عمران فرموده:

« فاعف عنهم و استغفر لهم و شاورهم فی الامر فإذا عزمت فتوکل علی الله إن الله یحب المتوکلین»:پس از آنان در گذر و برایشان طلب آمرزش کن و با آنان در کارها مشورت کن پس هنگامی که تصمیم گرفتی،قاطع باش ،پس بر خدا توکل کن که خدا توکل کنندگان را  دوست دارد.

با توجه به آیه می فهمیم که انسان باید کریم و بخشنده و بزرگوار باشد و از اشتباهات دیگران در گذرد و کینه توزی نکند،از طرف دیگر ،نگوید چون این شخص قبلا اشتباه کرده دیگر به درد مشورت نمی خورد،و در کارها پس از استفاده از عقل جمعی باید بر خدا توکل کرد و نتیجه ی کار را به او سپرد؛اما اگر شخصی در جمع، خود رای و خود بین باشد و به اصطلاح بخواهد حرف خود را به کرسی بنشاند و یا اینکه بخواهد ساز مخالف بزند یا دیگران را فاقد صلاحیت برای مشورت وتصمیم گیری بداند،در این صورت اندیشه ی جمع هم نابود می شود و به نتیجه ی واحدی نمی رسند و اختلاف پیش می آید و جمع در تصمیم خود به شک می افتند و کارها معطل می مانند و مردم هم به علت مخالفت ها ناراحت و سردر گم می شوند.

/ 0 نظر / 14 بازدید