حکمت191نهج البلاغه

حکمت 191مشکلات دنیا (اخلاقى)

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّمَا الْمَرْءُ فِى الدُّنْیَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُفِیهِ الْمَنَایَا وَ نَهْبٌ تُبَادِرُهُ الْمَصَائِبُ وَ مَعَ کُلِّ جُرْعَةٍشَرَقٌ وَ فِى کُلِّ أَکْلَةٍ غَصَصٌ وَ لَا یَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَةً إِلَّابِفِرَاقِ أُخْرَى وَ لَا یَسْتَقْبِلُ یَوْماً مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا بِفِرَاقِآخَرَ مِنْ أَجَلِهِ فَنَحْنُ أَعْوَانُ الْمَنُونِ وَ أَنْفُسُنَا نَصْبُالْحُتُوفِ فَمِنْ أَیْنَ نَرْجُو الْبَقَاءَ وَ هَذَا اللَّیْلُ وَ النَّهَارُلَمْ یَرْفَعَا مِنْ شَیْ‏ءٍ شَرَفاً إِلَّا أَسْرَعَا الْکَرَّةَ فِى هَدْمِ مَابَنَیَا وَ تَفْرِیقِ مَا جَمَعَا .

و درود خدا بر او ، فرمود : همانا انسان در دنیا تخته نشان تیرهاى مرگ ، و ثروتىاست دستخوش تاراج مصیبت ها: با هر جرعة نوشیدنی، گلو رفتنی، و در هر لقمه اى ، گلوگیر شدنى است ، و بنده نعمتى به دست نیاورد جز آن که نعمتى از دست بدهد ، و روزى بهعمرش افزوده نمى گردد جز با کم شدن روزى دیگر! پس ما یاران مى گیم، و جان هاى ماهدف نابودى ها ، پس چگونه به ماندن جاودانه امیدوار باشیم؟. در حالى که گذشت شب وروز بنایى را بالا نبرده جز آن که آن را ویران کرده و به اطراف پراکند!

به نقل از : www.aviny.com         التماس دعا

اگر واقعا به دنیا بنگریم،آنرا سرای پایدار نخواهیم دید، و بنای هستی خود را برای اقامت ابدی در آن بنا نخواهیم کرد؛همان دنیایی که نعمت هایش به راحتی می توانند گلو گیر شوند و مصائبش می توانند سبب خیر و نعمت گردند،به این دنیای متغیر که رو به فناست دل نمی توان بست،به آن وجودی دل باید بست که هستی مطلق و ثابت است و در این دنیا به امید او و برای رضای او و به شوق دیدار او باید زیست...

/ 0 نظر / 6 بازدید